Inclusieve speeltuin ontwerpen leer je nooit meer af

Gisteren zag ik het opeens. Iedereen is bezig met inclusief spelen, super goed! Maaaaar....

Wat er dan gebeurt:
er worden inclusieve projecten opgetuigd
we gaan elk jaar X% speeltuinen inclusief maken.
Budgetten worden geregeld, op zich top, want hard nodig.

Maar wat dan jammer is,
is dat al die andere kleinere projecten niet 'aan de beurt' zijn. 

Terwijl inclusief ontwerpen eigenlijk een soort mindset hoort te zijn.
Het is net als met lezen:
eerst kon je het niet,
toen leerde je het en nu,
nu sta ik zelfs onder de douche de shampoo potten te lezen!
Ik kan niet meer NIET lezen.

En zo is het ook met inclusief denken. 
Ik kan niet meer rondlopen in een speeltuin zonder ernaar te kijken.
Ik kan niet meer ontwerpen zonder eraan te denken.
Kan je hier spelen in een rolstoel?
Kan je hier komen als je slechtziend bent?

Er is veel laaghangend fruit in de kleinere projecten,
zoals in deze speeltuin.
Als de pomp op de bestrating was geplaatst ipv in het zand
en de eerste bak erlangs, 
dan hadden veel meer kinderen ermee kunnen spelen.
Het pad is al helemaal prima, ruimte genoeg.
Dat had niks extra gekost, het is puur dat iemand eraan moet denken.

Ik ga nog wel een tijdje door met dit soort voorbeelden,
net zo lang tot je ook onder de douche staat te denken aan inclusief spelen! 😉